Spitting Image przekształca satyrę polityczną lat 80. w zwariowaną bójkę między najbardziej rozpoznawalnymi postaciami epoki. Fabuła gry opiera się na tym, że prorok zapowiada wybuch wojny światowej w ciągu najbliższych siedmiu lat, zainicjowanej przez tajemniczego przywódcę. Aby zapobiec katastrofie, sześciu światowych przywódców zgadza się rozstrzygnąć spory pięściami: zwycięzca zostanie niekwestionowanym władcą świata. Rozwiązanie jest równie absurdalne, co pasujące do ciętego humoru gry.
Gracz może wybierać spośród Margaret Thatcher, Ronalda Reagana, Michaiła Gorbaczowa, papieża Jana Pawła II, Ruhollaha Chomeiniego i P. W. Bothy. Gra losowo wybiera przeciwnika i przenosi walkę do kraju tego przywódcy. Każdy mecz rozgrywany jest w systemie do trzech rund, a królowa Elżbieta II pełni rolę sędziego i komentatora z pozostawionego na ekranie znaczka pocztowego. Ten szczegół doskonale oddaje nonszalancki ton gry, która nie dąży do realizmu, a raczej dąży do przekształcenia pol...
Spitting Image przekształca satyrę polityczną lat 80. w zwariowaną bójkę między najbardziej rozpoznawalnymi postaciami epoki. Fabuła gry opiera się na tym, że prorok zapowiada wybuch wojny światowej w ciągu najbliższych siedmiu lat, zainicjowanej przez tajemniczego przywódcę. Aby zapobiec katastrofie, sześciu światowych przywódców zgadza się rozstrzygnąć spory pięściami: zwycięzca zostanie niekwestionowanym władcą świata. Rozwiązanie jest równie absurdalne, co pasujące do ciętego humoru gry.
Gracz może wybierać spośród Margaret Thatcher, Ronalda Reagana, Michaiła Gorbaczowa, papieża Jana Pawła II, Ruhollaha Chomeiniego i P. W. Bothy. Gra losowo wybiera przeciwnika i przenosi walkę do kraju tego przywódcy. Każdy mecz rozgrywany jest w systemie do trzech rund, a królowa Elżbieta II pełni rolę sędziego i komentatora z pozostawionego na ekranie znaczka pocztowego. Ten szczegół doskonale oddaje nonszalancki ton gry, która nie dąży do realizmu, a raczej dąży do przekształcenia polityki międzynarodowej w interaktywną karykaturę.
Akcja to dwuwymiarowa bijatyka z prostym sterowaniem i ruchami, zgodnymi z możliwościami platform z tamtych czasów. Postacie mogą atakować z ziemi lub skakać, by zadać cios w powietrzu, a każda z nich dysponuje specjalnym ruchem. Ta różnorodność prowadzi do celowo komicznych sytuacji: Chomeini może użyć swojej brody jako trzeciej pięści, podczas gdy Thatcher ucieka się do uderzenia głową. Każdy wojownik może poprosić o pomoc partnera nawet dwa razy w meczu. Polega to na wystrzeleniu pocisku o określonej trajektorii, którego przeciwnik może uniknąć, jeśli nauczy się go przewidywać.
Wydana przez Domark i opracowana przez Walking Circles, gra Spitting Image ukazała się w 1988 roku na komputerach Amiga, Amstrad CPC, Atari ST i Commodore 64. Jej atrakcyjność tkwi zarówno w pojedynkach, jak i w idei konfrontacji prawdziwych osobowości w całkowicie absurdalnych sytuacjach. Rezultatem jest intrygujące połączenie akcji, walki i humoru politycznego: krótka i prosta gra, zaprojektowana tak, aby karykatury, specjalne umiejętności i absurd fabuły były równie istotne w akcji, co zwycięstwo na ringu.