Pepsiman zmienia superbohaterską maskotkę Pepsi w gwiazdę prostej i ekscentrycznej gry akcji. Gra, wydana na PlayStation w 1999 roku przez KID, opiera się na prostym pomyśle – nieustannym biegu, by dotrzeć do osób potrzebujących napoju – i przekształca go w serię szalonych wyścigów, nieoczekiwanych przeszkód i celowo absurdalnego humoru reklamowego.
Pepsiman porusza się automatycznie po każdym poziomie, więc gracz musi skupić się na reagowaniu w porę: skakaniu, robieniu uników i pędzie do przodu, aby unikać samochodów, barier i innych zagrożeń. Mechanika jest łatwa do zrozumienia, ale wymaga refleksu i uwagi wraz ze wzrostem tempa. Ta prostota stanowi część jej atrakcyjności: zamiast komplikować rozgrywkę zawiłymi systemami, gra koncentruje się na natychmiastowej akcji i satysfakcji z ukończenia każdej sekcji bez utraty dynamiki.
Pomiędzy poziomami pojawiają się filmiki z mężczyzną pijącym Pepsi, co jest decyzją oszczędnościową, a jednocześnie wzmacnia absurda...
Pepsiman zmienia superbohaterską maskotkę Pepsi w gwiazdę prostej i ekscentrycznej gry akcji. Gra, wydana na PlayStation w 1999 roku przez KID, opiera się na prostym pomyśle – nieustannym biegu, by dotrzeć do osób potrzebujących napoju – i przekształca go w serię szalonych wyścigów, nieoczekiwanych przeszkód i celowo absurdalnego humoru reklamowego.
Pepsiman porusza się automatycznie po każdym poziomie, więc gracz musi skupić się na reagowaniu w porę: skakaniu, robieniu uników i pędzie do przodu, aby unikać samochodów, barier i innych zagrożeń. Mechanika jest łatwa do zrozumienia, ale wymaga refleksu i uwagi wraz ze wzrostem tempa. Ta prostota stanowi część jej atrakcyjności: zamiast komplikować rozgrywkę zawiłymi systemami, gra koncentruje się na natychmiastowej akcji i satysfakcji z ukończenia każdej sekcji bez utraty dynamiki.
Pomiędzy poziomami pojawiają się filmiki z mężczyzną pijącym Pepsi, co jest decyzją oszczędnościową, a jednocześnie wzmacnia absurdalny ton rozgrywki. Gra przeplata się również z dwuwymiarowymi przerywnikami filmowymi i sytuacjami, które przedstawiają bohatera jako postać niemal mityczną, zawsze gotową pojawić się, gdy ktoś jest spragniony. Reklama jest tak zintegrowana z grą, że trudno ją oddzielić od humoru: Pepsiman nie ukrywa swojego statusu grywalnej reklamy, lecz czyni ją istotnym elementem swojej tożsamości.
Jego podejście przypomina inne gry wyścigowe i platformowe z końca lat dziewięćdziesiątych, a niektórzy recenzenci porównywali go do Crasha Bandicoota. Pepsiman ma jednak swoją własną osobowość, opartą nie tyle na różnorodności ruchów, co na rytmie, powtarzalności i kontraście między pilnością wyścigu a ekscentrycznością protagonisty. Skromna produkcja jest widoczna w prezentacji, ale jednocześnie dodaje uroku tej osobliwej i bezpretensjonalnej grze.
Pierwotnie wydana w Japonii, nigdy nie została oficjalnie wydana w Stanach Zjednoczonych, pomimo zainteresowania nabyciem praw. Gra nie odniosła wielkiego sukcesu komercyjnego po premierze, ale z biegiem lat znalazła odbiorców, którzy docenili jej nietypowy pomysł i estetykę w stylu reklamowym. Dziś jest wspominana jako kultowy klasyk i osobliwy prekursor gier z ciągłym przebiegiem, które później zyskały popularność. Pepsiman to coś więcej niż głęboka przygoda, to migawka z tamtych czasów: krótka, przystępna i tak dziwna, że trudno o niej zapomnieć.