DX-Ball to zręcznościowa gra akcji na system Windows, wydana w 1996 roku przez Michaela P. Welcha, który jest również jej autorem i wydawcą. Jej założenia nie wymagają rozbudowanej fabuły: gra koncentruje się wokół piłki, paletki i pola z cegieł, które należy oczyścić, aby stracić wszystkie możliwe strzały. Łatwa w zrozumieniu gra sprawia, że każde odbicie staje się testem refleksu, przewidywania i kontroli.
Inspiracją są klasyczne gry polegające na rozbijaniu bloków, w szczególności Breakout i gra MegaBall na Amigę. Gracz przesuwa paletkę wzdłuż dolnej krawędzi ekranu, aby utrzymać piłkę w grze i skierować ją na bloki. Zniszczenie bloków zdobywa punkty i odblokowuje kolejną planszę; jeśli wszystkie aktywne piłki spadną, paletka przepada, a wyczerpanie paletek kończy grę. Trajektoria piłki zmienia się z każdym uderzeniem, więc samo podążanie za nią nie wystarczy: trzeba odczytywać jej odbicia i ustawiać się w odpowiednim miejscu.
Dodatkowe funkcje uro...
DX-Ball to zręcznościowa gra akcji na system Windows, wydana w 1996 roku przez Michaela P. Welcha, który jest również jej autorem i wydawcą. Jej założenia nie wymagają rozbudowanej fabuły: gra koncentruje się wokół piłki, paletki i pola z cegieł, które należy oczyścić, aby stracić wszystkie możliwe strzały. Łatwa w zrozumieniu gra sprawia, że każde odbicie staje się testem refleksu, przewidywania i kontroli.
Inspiracją są klasyczne gry polegające na rozbijaniu bloków, w szczególności Breakout i gra MegaBall na Amigę. Gracz przesuwa paletkę wzdłuż dolnej krawędzi ekranu, aby utrzymać piłkę w grze i skierować ją na bloki. Zniszczenie bloków zdobywa punkty i odblokowuje kolejną planszę; jeśli wszystkie aktywne piłki spadną, paletka przepada, a wyczerpanie paletek kończy grę. Trajektoria piłki zmienia się z każdym uderzeniem, więc samo podążanie za nią nie wystarczy: trzeba odczytywać jej odbicia i ustawiać się w odpowiednim miejscu.
Dodatkowe funkcje urozmaicają tę formułę. Rozbijanie poszczególnych cegieł odsłania obiekty o różnych kolorach: niebieskie oferują korzystne efekty, czerwone powodują negatywne konsekwencje, a szare łączą zalety i wady. Wśród udokumentowanych opcji znajduje się paletka z wyrzutnią, która pozwala wystrzeliwać pociski w bloki; dostępna jest również funkcja przechwytywania, która zatrzymuje kulkę i wymaga naciśnięcia lewego przycisku myszy, aby ją puścić. Zatem zbieranie każdego obiektu może pomóc w oczyszczeniu ekranu, ale może również zakłócić płynność gry.
Oryginalna wersja została zaprojektowana dla jednego gracza i prowadzi przez kolejne plansze, bez kampanii fabularnej ani złożonego wyboru trybów. Jej atrakcyjność polega na doskonaleniu celności, przetrwaniu i dążeniu do lepszych wyników. Gra zawiera edytor poziomów, narzędzie, które rozszerzało doświadczenie poza zawarte w nim projekty i pozwalało na tworzenie nowych wyzwań.
Wizualnie Welch chciał odtworzyć klimat gier na Amigę: efekt łączy kolorową grafikę, płynne animacje i detale stylistyczne, które odróżniają plansze od prostej ściany bloków. Seumas McNally przyczynił się do grafiki 3D, a Sarah Welch otrzymała specjalne podziękowania za projekt planszy. Wydany jako darmowe oprogramowanie, DX-Ball przeniósł ducha klasycznych gier typu „cegła w rozbijacz” do wczesnych lat gier na Windows i położył podwaliny pod serię, która doczekała się kilku odsłon.